Portretten van emblematische mensen

Graaf Geraud werd rond 855 geboren in het kasteel van Saint-Etienne, het huis van zijn ouders. Afkomstig uit een adellijke familie, erfde hij de familiegronden en onderscheidde hij zich door zijn vroomheid, liefdadigheid en gevoel voor rechtvaardigheid. Aan hem danken we de eerste ontwikkeling van de stad Aurillac.

In 895 stichtte hij de abdij Saint-Géraud naast de kerk Saint-Clément, die door zijn vader was gebouwd, op de plek waar zijn ouders waren begraven. Ondanks zijn wens om monnik te worden, koos Géraud ervoor om heer te blijven om zijn gemeenschap te beschermen en te ondersteunen en leefde hij volgens de principes van armoede en kuisheid.

Géraud stierf op vrijdag 13 oktober 909 en zijn lichaam werd begraven in de abdijkerk. Na talrijke wonderen werd hij heilig verklaard en werd hij de beschermheilige van de stad Aurillac. Saint-Géraud wordt elk jaar op 13 oktober gevierd en zijn nalatenschap leeft voort in de cultuur en geschiedenis van de regio.

Gerbert d’Aurillac werd rond 938 geboren in een arme familie in het gehucht Beillac (gemeente Saint-Simon) in de Cantal.
Hij werd als novice aangenomen door de Benedictijner monniken van Saint-Géraud d’Aurillac. Hij was een leergierige monnik met een dorst naar kennis. Daarna vertrok hij om in Spanje te studeren, waar hij Arabische cijfers ontdekte en zijn abacus (rekentablet) ontwierp.

In 991 benoemde Hugues Capet Gerbert tot aartsbisschop van Reims.
In 996 woonde hij de kroning bij van Otto III, koning van Germanië, die hem later benoemde tot bisschop van Ravenna in Italië.

Hij stierf op 12 mei 1003 in Rome.

Émile Duclaux werd op 24 juni 1840 geboren in Aurillac. Zijn jeugd in de Cantal drukte zijn stempel op hem en hij bleef zijn hele leven verbonden met deze streek. Al op jonge leeftijd toonde hij belangstelling voor wetenschap, wat leidde tot briljante studies aan de École normale supérieure.

In 1873 sloot Duclaux zich aan bij het team van Louis Pasteur, met wie hij samenwerkte aan revolutionair werk in de microbiologie. In het bijzonder droeg hij bij aan het onderzoek naar fermentatie, hygiëne en de strijd tegen infectieziekten. Hij werd de leerling en opvolger van Pasteur en speelde een centrale rol in de verspreiding van de ontdekkingen van Pasteur.

De stad Aurillac wijdde een straat aan hem op 15 mei 1904 en een middelbare school aan hem op 25 juli 1904 (beeld van de buste buiten het schoolterrein).

Vanaf 1887 speelde hij een leidende rol in het culturele en politieke leven van de Cantalien en publiceerde hij satirische poëzie in Auvergnat.

Arsène Vermenouze was ook een groot Franstalig dichter. In 1903 publiceerde hij “Mon Auvergne”, een bundel die werd bekroond door de Académie française.

Square Vermenouze met een buste van de kunstenaar
Rue Arsène Vermenouze

Een rijke familie nam hem in huis om hem te helpen zijn studie te financieren en hij behaalde een dubbele graad in wiskunde en rechten.

Getrouwd en ziek, gaf hij het lesgeven op en stortte zich op de politiek. Hij werd achtereenvolgens algemeen raadslid, parlementslid, senator, minister, voorzitter van de senaat en uiteindelijk president van de republiek in 1931.

De gemeenteraad van Aurillac koos voor de bouw van dit symbolische monument met een zuil als teken van rouw en de allegorie van onsterfelijkheid. Het leven van Paul Doumer en zijn kwaliteiten (wilskracht, oprechtheid, goedheid en plichtsbesef) zijn in bas-reliëf op de sokkels afgebeeld. Het monument, ontworpen door de architect Labro, werd op 22 juli 1934 ingehuldigd door de president van de Republiek, Albert Lebrun.

Marie Marvingt werd geboren in Aurillac, in de Cantal in Frankrijk. Al op jonge leeftijd toonde ze een onverzadigbare nieuwsgierigheid en een voorliefde voor uitdagingen, die haar leven zouden bepalen.

In 1908 was ze een van de eerste vrouwen die met een vliegtuig vloog en nam ze deel aan wedstrijden in de lucht. Dat jaar blonk ze ook uit in verschillende sportdisciplines, waaronder fietsen, zwemmen en bergbeklimmen. Ze probeerde zelfs mee te doen aan de Tour de France (destijds verboden voor vrouwen).

Tijdens de Eerste Wereldoorlog, in 1915, werd Marie Marvingt de eerste vrouw die een militair vliegtuig bestuurde tijdens een verkenningsmissie. Ze zette zich ook in voor de oprichting van luchtambulancediensten, vooruitlopend op de ontwikkeling van de spoedeisende geneeskunde vanuit de lucht.

Op 24-jarige leeftijd werd hij aangenomen als stagiair in Parijse ziekenhuizen en vijf jaar later promoveerde hij.

In 1925 werd Henri Mondor benoemd tot professor aan de Faculteit Geneeskunde in Parijs, een prestigieuze positie die zijn expertise op het gebied van chirurgie onderstreepte. Hij onderscheidde zich op gebieden als thorax- en vaatchirurgie. Hij beschreef ook een zeldzame aandoening die nu zijn naam draagt: de ziekte van Mondor, een vorm van oppervlakkige tromboflebitis.

De naam Henri Mondor werd gegeven aan verschillende ziekenhuizen, waaronder het openbare ziekenhuis van Aurillac in 1972, toen het officieel werd gemaakt door president Georges Pompidou.

Elise Rieufs roeping als kunstenares was vroegrijp en doortastend.
Nadat ze de Ecole des Beaux-Arts in Clermont-Ferrand had bezocht (1915-1918), bereidde ze zich voor om tekenles te gaan geven in Parijs (1921-1922).

Ze gaf les in Düsseldorf, daarna in Agen en in 1927 vertrok ze naar China, nadat ze was getrouwd met de architect Paul Veysseyre.
In 1930 verliet ze haar man, scheidde van hem en keerde terug naar Frankrijk. Ze bracht een aanzienlijk oeuvre mee, geïnspireerd door haar ontdekking van het Verre Oosten.

In 1993 werd er in zijn geboortestad een museum aan hem gewijd met een aantal van zijn beste werken.

Hij werd geboren op 25 augustus 1912 in Carlat, slaagde op 17-jarige leeftijd voor zijn ‘brevet’ aan de Cours complémentaire d’Aurillac en schreef zich in aan de Ecole Normale om leraar te worden, maar was ook rugbyspeler in het eerste team van het Stade Aurillacois.

Een van zijn grote projecten, tussen 1962 en 1964, was de oprichting van het Maison de l’Éducation Nationale in Aurillac, dat in 1990 naar hem werd vernoemd.
Op 64-jarige leeftijd ontving hij het Légion d’Honneur.

Zijn schoonvader, Jesus Arriazu, richtte het beroemde “Maison Charlot” op in de rue du Prince, waar zijn zoon Anselme en zijn schoondochter zich bij hem voegden. Tientallen jaren lang waren kinderen en volwassenen in de wolken met deze ambulante zaak op het Vermenouze-plein.

In de winter maakt de ijskar plaats voor een vuurplaats waar kastanjes worden geroosterd om de harten van de wandelaars te verwarmen. Met haar legendarische glimlach plaatst Yvonne haar “castagnes” in een krantenhoorntje. Het warme papier wordt meteen opgepikt, soms met sporen van zwarte inkt op de vingers, en het winkelend publiek gaat op weg om van deze lokale schat te genieten op een van de bankjes op het Vermenouzeplein.